دلگیرم...

دلگيرم واسه اون پسري كه با 180 تا سرعت توو

اتوبان داد ميزد تا خودشو خالي كنه.. .

دلگيرم واسه اون دختري كه هر شب سفيدي

متكاشو با ريملش سياه ميكرد...

دلگيرم واسه اون مو سفيدي كه تو خانه ي

سالمندان چشم به راه بچه هايي كه عمرشو...

پولشو ... احساسشو ... زندگيشو ...

پاشون به باد داد نشست و نشست....

دلگيرم واسه اون مرد 40 ساله اي كه زن و

بچشو 4 نفري سوار يه موتور كرده بود...و

با حسرت به جوون 22 ساله اي كه پشت پورشه

نشسته بود نگاه ميكرد و از زن و بچش كه با

سختي رو موتور جا شده بودن خجالت ميكشيد...

و هر 100 متر ... تو دلش 100 بار

خودشو تف و لعنت ميكرد....

دلگيرم واسه شهري كه تو دود , فساد , اختلاس ,

فحشا , اعتياد , فقر , تورم و هزار يه مشكل داره

دستو پا ميزنه و ديگه از چيزايي كه

گريه داره هم جک ميسازه....

دلگيرم واسه مردمي كه توو تك تك خونه ها...

خيابونا و كوچه پس كوچه هاي اين شهر ازاون

بالا بالا ها تا اون پايين پايينا دارن نفس ميكشن

و هركدومشون مي تونن يه كتاب ...

يه قصه ... يه رمان ... يه تراژدي باشن...